"I feel like we have a better album in us...", Nick Valensi, The Strokes, lead guitaristΌταν επι 5 χρόνια, ολημερίς το χτίζεις και το βράδυ γκρεμίζεται, όταν τα περισσότερα μέλη της μπάντας έχουν κυκλοφορήσει ψιλομέτρια solo albums(με εξαίρεση το πρώτο του Albert Hammοnd Jr που ήταν απλά καλό), έρχεται κάποια στιγμή που το παίρνεις απόφαση και λες, τζάμπα περιμένω ο μαλάκας.
ΟΟΟΟΧι, λάθος κάνεις, τούτοι εδώ είναι σκληρά καρύδια. Μαζί με την άνοιξη στις Αραβικές χώρες, ήρθε και η άνοιξη στους Strokes. Έπεσε λέει η χούντα του Casablancas και πλέον έχουν όλοι λόγο στη σύνθεση των κομματιών. Ναι σου λέω..., μέχρι και το ξυλάγγουρο που βλέπεις μόνιμα στα δεξιά του Julian έγραψε, λέει, κομμάτια για το δίσκο.
ΟΚ. Το καταλαβαίνω. Για τους περισσότερους από μας οι Strokes είναι οι Μεσσίες μας, είναι οι Νirvana της δικής μας lost generation, ήρθαν το 2001 με το Is this It και μας έσωσαν από τη φλωροποίηση που μας επιβάλλονταν στα ξεμποστανιάσματα της Britpop, αλλά και από "αγροίκους", τύπου At The Drive-In και δε συμμαζεύεται. Έμοιαζε τόσο απλό, τόσο εύκολο που τους έβλεπες και τους άκουγες και σκεφτόσουν "πως το κάνουν ρε πούστη μου...? κάνουν το απόλυτο τίποτα χωρίς καν να προσπαθούν!". Αυτά άκουγαν και οι ίδιοι από όλο τον πλανήτη. Και κάπου εκεί τους πρόσφεραν ένα καλάμι. Και τα έλεγε ο παππούς μου, "δυο πράγματα δε θα καβαλήσεις ΠΟΤΕ στη ζωή σου..."
Μπήκε λοιπόν στο στούντιο το 2009, όλο το παρεάκι, που απ'ότι φαίνεται δε θέλει να είναι παρεάκι, αλλά βλέπεις οι δύσκολοι καιροί το απαιτούν, με ή χωρίς καλάμια δεν το μάθαμε ακόμα(ναι, έχει ο καθένας το δικό του διαφορετικού χρώματος και μεγέθους-του Casablancas είναι σίγουρα το μεγαλύτερο) και ηχογράφησαν φέρνοντας ο καθένας τις ιδέες του...συγκρότημα που έχει να βρεθεί στη σκηνή από τον Οκτώβρη του 2006! Διάβαζα παλιότερα δηλώσεις του στυλ, "το νέο μας άλμπουμ θα μοιάζει σε ήχο τους A-Ha", "θα ακούγεται σαν ροκ του 70, με μουσική του μέλλοντος"... Λίγο σε ήχο 70's φέρνει, είναι η αλήθεια. Παραμένει όμως ένας δίσκος γεμάτος προβλήματα, κυρίως ασύνδετος, χωρίς χαρακτήρα. Προσωπικό αγαπημένο? το "Machu Picchu", αποκλειστική σύλληψις του ξυλάγγουρου, είναι κάτι το διαφορετικό, εϊτίλα αναμεμιγμένη με reggae, cool κιθαριές, θα σου ακούγεται έκτρωμα, αλλά εδώ είναι ένα από τα λίγα σημεία που δουλεύει η "μαγεία" των Strokes. Λίγα ακόμα φωτεινά παραδείγματα που υπάρχουν εδώ είναι, το Under cover of darkness που ακούγεται σα να έρχεται απευθείας από το Is This It, τo Two Kinds of Happiness ξεκινάει σαν stadium anthem των mid-80's, χώνονται έπειτα και οι κιθαριές και καταλήγει σα μεταφορά των U2 του Joshua Tree στο 2011. Καλή προσπάθεια και στο Taken For a Fool, ίσως το πιο ολοκληρωμένο κομμάτι του δίσκου. Το thin-lizzyικό Gratisfaction δεν έπιασε σε μένα, ούτε τα υπόλοιπα, καλά να μη μιλήσω για το απαράδεκτο You 're So Right, με τα εκνευριστικά φωνητικά και τον γελοίο "υπνωτικό" και καλά ρυθμό. Για το τέλος κρατάμε τον πειραματισμό με το Games, synth, σωστά φωνητικά από τον Julian, chill κιθαριές στο άσχετο.
Έκαναν επιτέλους οι Strokes ένα καλό δίσκο? Μάλλον όχι. Έκαναν κάποια προσπάθεια να βγάλουν ένα καλό δίσκο? μμμ το λες, δεν το λες προσπάθεια. Αυτό που πιστεύω ότι έκαναν είναι να στρωθούν μετά από πολύ πολύ καιρό και να τσοντάρουν όλοι σ' ένα δίσκο που έπρεπε να έχουν βγάλει χρόνια πρίν. Βέβαια, τσόνταραν. Και τζόγαραν. Και έχασαν την παρτίδα, όχι όμως το παιχνίδι. Μαθαίνω ότι ήδη έχουν ξεκινήσει να ηχογραφούν υλικό για άλμπουμ που "θέλουν να κυκλοφορήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα" όπως δήλωσαν. Toυ Angles δεν του λείπει η έμπνευση, απλά είναι όλη σκόρπια και κατακερματισμένη, συνεπώς σου δίνει την αίσθηση του "πάμε να το κάνουμε παιδιά και ότι βγει", σα νομοσχέδιο της Ελληνικής Κυβέρνησης ένα πράμα, πες κι εσύ την παπαριά σου να δούμε που θα μας βγάλει. Νεο album Strokes, αυτό σου φτάνει?
ΥΓ Δώστε χώρο στον Hammond Jr ρε λαμόγια!
Του βάζω 1 βαθμό για κάθε κομμάτι που μου άρεσε. Κοίτα να δεις! 5 βγαίνει, ίσα ίσα για να μη μου ξανάρθει το Σεπτέμβριο!
5/10
Lend an ear to:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου